Psychologiczne aspekty adaptacji dziecka do przedszkola

 

 

Monika Jankiewicz

 

PSYCHOLOGICZNE ASPEKTY ADAPTACJI

DZIECKA DO PRZEDSZKOLA

 

 Konstantynów, 25.09.2014r.

 

Wstęp 

            Rozpoczęcie przez dziecko edukacji przedszkolnej jest ważnym, przełomowym momentem w jego życiu. Rozpoczyna ono życie w dwóch środowiskach: rodzinnym i przedszkolnym. Niektóre z dzieci mogą mieć duże trudności z zaadoptowaniem się  do przedszkola. Zdarza się im płakać, gdy  mają zostać bez rodziców w przedszkolu lub mają kłopoty z rozstaniem się ze swoimi zabawkami w domu.

         Poprzez dobrze zorganizowane przez przedszkole dni adaptacyjne  uczymy dziecko jak przystosowywać się do nowych warunków, sytuacji oraz środowiska.

         Poznawanie nowego otoczenia w obecności rodziców, nauczycieli przedszkola, uczenie się nowych zwyczajów i wymogów - pozwala dziecku osiągnąć równowagę. Zadaniem nauczycieli przedszkola jest wspieranie dziecka w osiągnięciu właśnie tej równowagi.

         Dlatego, by  ułatwić dziecku pobyt w przedszkolu organizujemy dni otwarte, połączone z realizacja programu adaptacyjnego, aby ułatwić dzieciom – rodzicom zapoznanie się z otoczeniem przedszkola i osobami, które bezpośrednio i na co dzień będą  zajmowały się dzieckiem.

         Maria J. Bielecka - psycholog, zajmujący się wczesną interwencją: diagnozuje dzieci w wieku 0 – 6 lat i udzielająca porad ich rodzicom, pisze artykuły popularyzujące wiedzę psychologiczną.

         W jednym ze swoich artykułów pt. „ Psychologiczne aspekty adaptacji dziecka do przedszkola” przybliża problemy dzieci - trzylatków przekraczających po raz pierwszy próg przedszkola pisze - 

„Dziecko odczuwa nadzwyczajną potrzebę obecności innych dzieci, 
potrzebuje ich jak witamin, jest to konieczne dla jego przyjemności. 
Jednak tę przyjemność odczuje tylko w uspokajającej 
i ubezpieczającej obecności swoich rodziców(i)”

       Mam nadzieję, że ten referat posłuży głębszemu zrozumieniu potrzeb małego dziecka i konieczności współpracy pomiędzy nauczycielami a rodzicami, aby moment przekroczenia progu przedszkola był dla naszych podopiecznych właściwy.

 

1.         Sytuacja emocjonalno społeczna małego dziecka w domu rodzinnym.

         W domu rodzinnym, dziecko jest otoczone troską i uwagą, a jego potrzeby zaspokaja przeważnie matka. Przez trzy lata tworzy się silna więź utkana z miłości, codziennego kontaktu, przeżywania wspólnych dobrych (rytuałów, zabaw, drobnych radości) i trudnych chwil (chorób, napięć, kłótni). Ta prawidłowo wytworzona więź z matką jest bazą w przyszłości dla późniejszych satysfakcjonujących relacji międzyludzkich opartych na empatii, przyjaźni, miłości. Jest wzorem do umiejętnego „posługiwania się” uczuciami, odczytywania potrzeb własnych i cudzych. To matka, a stopniowo także inni członkowie rodziny przybliżają niemowlęciu/ małemu dziecku świat zewnętrzny: sąsiadów, dalszą rodziną, panią w sklepie, kolegów w parku. Dziecko uczy się odróżniać „swoich” od „obcych” i wie, że podstawowe potrzeby zaspokaja rodzina a z innymi osobami można mieć kontakt doraźny. Od 3 roku życia maluch zaczyna czuć się kimś odrębnym, tworzy się jego poczucie tożsamości, nie musi już być tak blisko mamy. I na tym etapie, pojawia się PRZEDSZKOLE.

 

2.         Co zmienia się w życiu rodziny, gdy dziecko idzie do przedszkola?

         Przychodzi moment pójścia dziecka do przedszkola. Co ten fakt zmienia? Chciałoby się powiedzieć wszystko, ale tak nie jest. Dziecko nadal pozostaje w rodzinie, ale dłużej lub krócej przebywa w placówce. To, w jaki sposób dziecko przejdzie próg między domem a przedszkolem zaważy w wielu przypadkach na jego późniejszych postawach wobec wyzwań życiowych.

 

  1. 3.     Czy dziecko wie, co je czeka?

         Nie wie, jeśli do tej pory nie przeżyło traumy rozstania. Idzie ufne i ciekawe. I słusznie, bo przedszkole m.in.: bawi, uczy, wychowuje, stwarza nowe warunki rozwoju (społecznego, emocjonalnego, intelektualnego, fizycznego), zapewnia towarzystwo dzieci i innych dorosłych osób, uczy norm obowiązujących w grupie, buduje zaufanie do środowiska pozarodzinnego, uczy samodzielności, twórczej zabawy, dostarcza nowych wrażeń, rozwija mowę, pamięć, uwagę, kojarzenie, sprawność grafomotoryczną, spostrzegawczość. Ale też w przedszkolu spotykają dziecko duże zmiany. Zmiana codziennych nawyków, jakości pożywienia, zamiast mamy (babci) jeden nauczyciel a wiele dzieci, inny sposób zaspokajania potrzeb w grupie (pani nie wie, że jak się bawię to trzeba mi przypomnieć o toalecie), konieczność poczekania na swoją kolej i podporządkowania się nowym normom, innej dyscyplinie i innym granicom (co w domu wolno, tutaj nie), inne oczekiwania niż do tej pory (żebym był szczęśliwy i zadowolony, a tu o ten komfort muszę zadbać sam).

 

  1. 4.     Czy rodzice wiedzą, co ich czeka?

         To zależy od wielu czynników, ale najczęściej mają obawy co do tego, jak ich maluch poradzi sobie w przedszkolu. Te niepokoje dotyczą podstawowych pytań: jak będzie jadło, czy przełamie nieśmiałość, czy nie będzie zbyt agresywne; czy będzie płakało i co wtedy mam robić, czy nie nauczy się złych wzorów od kolegów, czy będzie „grzeczne”, czy nie przysporzy mi kłopotów swoim zachowaniem? Jak ono poradzi sobie z tęsknotą, a ja z rozstaniem itd.

         Dochodzą do tego wszechobecne informacje z mediów, od innych rodziców, wreszcie własne doświadczenia z pobytu w przedszkolu. Ten bagaż lęków, niepewność, zagubienia i mnóstwa pytań niesie rodzic i przekazuje nieświadomie dziecku. Oczywiście są rodzice, którzy z ulgą i nadzieją oddają dziecko do przedszkola, aby wreszcie mieć chwilę wytchnienia od jego stałej obecności. To wcale nie znaczy, że ich obawy są mniejsze! Oni też chcieliby, aby dziecko szybko zaakceptowało przedszkole.

 

  1. 5.     Dlaczego tak ważna jest adaptacja?

Sfera emocjonalna u małych dzieci odgrywa rolę pierwszoplanową w rozwoju. Od niej zależy aktualny dobrostan i wykorzystanie pozostałych zasobów (np.: aktywności poznawczej, ruchowej, społecznej). Ona też wpływa na późniejszą, szeroko pojętą adaptację do ciągle zmieniających się warunków życia.

Łacińskie słowo adaptatio oznacza przystosowanie. Kto do kogo lub do czego ma się przystosować? Oczekujemy tego od dziecka. Ale przecież ono jest tu najsłabszym ogniwem. Z jednej strony dorośli (rodzice), z drugiej - instytucja (przedszkole). A mówi się głównie o dziecku. Na szczęście mamy już wiele doświadczeń w adaptacji w przedszkolach. Wiemy, że przystosować muszą się wszyscy. Jak mają to zrobić rodzice? Oni nie zawsze są świadomi potrzeb dzieci i swoich własnych. Rodzice oczekują pomocy od specjalistów, by zdjęli brzemię lęków, zapewnili, że dziecko jest w porządku, a oni są dobrymi rodzicami. A przede wszystkim, aby pomogli przejść przez próg przedszkola najłagodniej jak się da.

         Jak ma się przystosować dziecko? Oczywiście z pomocą dorosłych, którzy rozumieją naturę trzylatka i wiedzą, do czego jest gotowy, a co jest za trudne. Dziecko musi być na tyle dojrzałe emocjonalno - społecznie i sprawne psychomotorycznie, aby poradzić sobie z odbiorem dużej ilości silnych bodźców, wzmożonego, jednostajnego wysiłku i znoszenia ograniczeń w zaspokajaniu potrzeb. Człowiek nie rozwija się harmonijnie, więc nie zawsze wszystkie wymienione sfery są w równowadze. Tym bardziej potrzebny jest plan działania, który uwzględnia takie przystosowanie, które nie narusza delikatnej struktury psychicznej dziecka.

 

  1. 6.     Konsekwencje psychofizyczne ponoszone przez dziecko, poddawane w nowym miejscu jest nadmiernej presji.

6.1 .Konsekwencje bezpośrednie

 Te czynności, które w domu były już opanowane i wykonywane z niewielką pomocą dorosłego, w przedszkolu, na skutek stresu, są „zapominane”, dziecko przeżywa regresję (cofa się do wcześniejszych etapów rozwoju), czuje się zagubione, niepewne i zakłopotane własną nieporadnością. A bywa głęboko zawstydzone, gdy przytrafi się fizjologiczny kłopot.

Im młodsze dziecko tym bardziej wyraża swój niepokój ciałem poprzez zaburzenie jedzenia, snu, zanieczyszczanie się. Przejawem głębszej rozpaczy jest utrata apetytu, wagi, przewlekła choroba, brak zainteresowania otoczeniem, wycofanie, bierność, apatia.

Dziecko nie potrafi zrozumieć i opowiedzieć o tym, co je niepokoi. Ale wiemy, że największe lęki odnoszą się do braku poczucia bezpieczeństwa gwarantowanego przez najbliższą osobę. Dziecko myśli (niektóre już mówi): brakuje mi mamy, tęsknię za nią, martwię się, że już nie wróci, ona mnie nie kocha. Zamiast rozpoznać i nazwać niepokoje, dziecko może demonstrować je poprzez uogólnione lęki, nieposłuszeństwo, rozpacz wobec drobnych spraw, nadaktywność, agresję wobec dzieci i dorosłych. Okazuje bunt i brak zaufania do bliskich osób (nie biegnie z radością do mamy, gdy ta przyjdzie, obraża się, albo „wisi” na mamie cały czas).

Kiedy stres staje się nadmierny, dotychczasowe osiągnięcia osobowości małego dziecka kruszą się. W pierwszym rzędzie naruszeniu ulegają możliwości zaspokojenia potrzeb.  Posiłki, drzemki i czas zakończenia dnia zawsze przysparzają trudności. [ii]

 

6.2 .Konsekwencje dalsze.

Wzorce zachowań z wczesnego dzieciństwa są bardzo trwałe i wywierają duży wpływ na funkcjonowanie człowieka. Jeśli nie dostanie on należytego wsparcia w okresie adaptacji, wtedy w każdej nowej sytuacji najpierw dziecko, potem dorosły będzie zamknięty w sobie, nieufny, spięty i czujny. Ten wcześnie „zapisany” w mózgu uraz będzie wracał i blokował sytuacje prowadzące człowieka do rozwoju. Będzie wpływał na przyszłość, dezorganizując szeroko pojęte funkcjonowanie społeczne jednostki. W praktyce oznacza to, że człowiek w obawie przed przeżywaniem przykrych uczuć (lęku, zagubienia, niepewności, zawstydzenia) nie uczy się nowych umiejętności, nie podejmuje ryzyka zmiany, która byłaby dla niego korzystna. Tkwi w bezpiecznych, bo sprawdzonych schematach. Boi się na przykład wszelkich spotkań grupowych, a jeśli już musi tam być – czuje napięcie i unika spontanicznych zachowań, ujawniania swoich potrzeb i uczuć.

Pamiętajmy jednak przede wszystkim, by chronić dziecko przed długo trwającym lękiem, gdyż ten stan uczuciowy spowodować może – jak wskazują na to życiorysy dzieci i dorosłych cierpiących na nerwice – najtrwalsze wypaczenie rozwoju osobowości. [iii] 

Współczesne społeczeństwo jest słabe, narażone na środki uzależniające. Oczekuje się zbyt szybko niezależności dzieci. Jeśli separacja od matki wystąpiła za wcześnie i nie została właściwie przeprowadzona, wtedy w okresie dojrzewania wszystkie niepokoje wychodzą na wierzch. [iv]

 

Reasumując

Każde małe dziecko, które wchodzi do nowego miejsca, a zwłaszcza do grupy dzieci powinna być „pod ochroną” z powodu przewidywanych trudności adaptacyjnych. Wiąże się to z różnicami indywidualnymi w rozwoju psychospołecznym dzieci. Nauczyciele, obserwując pod tym kątem rodzeństwo, czasami zauważają, że młodsze dziecko bywa lepiej przystosowane do przedszkola niż starsze. Bez zbytniego napięcia rozstaje się z mamą i chętnie wita się z nią pod koniec pobytu w przedszkolu. Bawi się z dziećmi (lub obok nich) i podejmuje proponowane przez nauczyciela różne formy aktywności. Stara się być samodzielne zdobywając nowe umiejętności w tym zakresie. Przyswaja normy i reguły obowiązujące w grupie. Jest radosne i spokojne. Nie traci czasu i energii na przeżywanie rozpaczy. Lęk nie hamuje jego możliwości rozwojowych.

         My dorośli mamy wyjątkową rolę do odegrania w procesie socjalizacji dziecka. Zrobiliśmy jako ludzie bardzo wiele w zakresie „rodzenia po ludzku”, obecności rodziców przy cierpiącym dziecku w szpitalu, wprowadziliśmy też programy adaptacyjne do żłobków i przedszkoli. Mam nadzieję, że ten artykuł posłuży głębszemu zrozumieniu potrzeb małego dziecka i konieczności dalszego doskonalenia programów adaptacyjnych.

 

Jak możemy pomóc dziecku w adaptacji do przedszkola?

By pierwsze rozstania były jak najmniej bolesne. Proponujemy by w pierwszych dniach, kiedy dziecko rozpocznie uczęszczanie do przedszkola: 

  • obudzić  je na tyle wcześnie, by zdążyło pożegnać się ze swoimi zabawkami w domu,
  • warto przyprowadzać dziecko do przedszkola nieco wcześniej niż zwykle – będzie wówczas czas na pożegnania bez pośpiechu, dodatkowe buziaczki, serdeczne uściski. Można dać dziecku jakiś przedmiot należący do mamy lub taty. 

To ważne!

  1. Rodzic żegna się krótko, spokojnie i zdecydowanie.
  2. Mówi dziecku  kiedy będzie z powrotem, po czym wychodzi.
  3. Dzieciom (rodzicom też) czasem pomaga rytuał, wypracowany razem, po wypełnieniu którego wiadomo, że mama nieodwołalnie wyjdzie z sali. Może to być rymowanka np. „Pa pa pa – buziaków sto dwa.” lub konkretny ciąg uścisków i przytuleń.
  4. Rozstania nie należy przedłużać.
  5. Przeciągane rozstania  mogą całkowicie rozstroić nawet spokojne, gotowe do pozostania dziecko.
  6. Rodzic akceptując ewentualny płacz, nie odmawia sobie i dziecku prawa do wyrażenia uczuć, ale po pożegnaniu odchodzi. - Dziecko przecież zostaje pod dobrą opieką.
  7. Nie wychodzimy ukradkiem! Dziecko, może czuć się oszukane i następnego dnia nie puści rodzica ani na krok i cały wysiłek adaptacyjny pójdzie na marne. - Odzyskanie nadwątlonego zaufania jest bardzo trudne. - Gdy dziecko zostaje samo z nauczycielką, może utulić swój smutek na jej kolanach.
  8. Dobrze byłoby zaplanować jakieś ciekawe zajęcia, które wspólnie wykonacie po odebraniu dziecka z przedszkola.

Bibliografia 

  1. http://www.ppp12.waw.pl/artykuly/142-psychologiczne-aspekty-adaptacji-dziecka-do-przedszkola
  2. Lubowiecka J., Przystosowanie psychospołeczne dziecka do przedszkola, WSiP, Warszawa 2000.
  3. Gruszczyk – Kolczyńska E., Zielińska E., Wspomaganie rozwoju umysłowego trzylatków i dzieci starszych wolniej rozwijających się, WSiP, Warszawa 2000.
  4. Skyner R. i Cleese J., Żyć w rodzinie i przetrwać, Jacek Santorski & CO, Warszawa 1992.
  5. Filliozat I., W sercu emocji dziecka, esprit, Kraków 2009.
  6. Furman E., Jak wspierać dziecko w rozwoju, Jacek Santorski & Co, Warszawa 1994.
  7. Friedl J., Moje dziecko idzie do przedszkola, Jedność, Kielce 2001.
  8. Olechnowicz H., Pierwsze kroki wśród ludzi, Nasza Księgarnia, Warszawa, 1969.
  9. This B., Bezpieczeństwo podstawowe, przyjemność socjalizacji, Materiały seminarium „Zielone domy w Polsce: nowa perspektywa profilaktyki społecznej, wyd. CEFFIC,1996.
  10. Caprioglio D., Moja droga od patologii dziecięcej do uczuciowości wyższej, wykład wygłoszony na Konferencji Fundacji „Zielone Domy”, Warszawa 2000. 

[i] B. This, Bezpieczeństwo podstawowe, przyjemność socjalizacji, Materiały seminarium „Zielone domy w Polsce: nowa perspektywa profilaktyki społecznej”, wyd. CEFFIC,1996

ii] E. Furman, Jak wspierać dziecko w rozwoju, Jacek Santorski & Co, Warszawa 1994 s.53 

[iii] H. Olechnowicz, Pierwsze kroki wśród ludzi, Nasza Księgarnia, Warszawa, 1969, s.108 

[iv] D. Caprioglio, Materiały Współpraca rodziny, dziecka i opiekuna w warunkach wychowania zbiorowego, seminarium podczas Konferencji Fundacji „Zielone Domy”, 6. - 8.10.2008r.

 

 

 

 

Regulamin Rady Rodziców

Przedszkola Samorządowego w Konstantynowie

 

Postanowienia ogólne

§ 1

  1. Rada Rodziców, zwana dalej „Radą”, reprezentuje ogół rodziców dzieci uczęszczających do Przedszkola Samorządowego w Konstantynowie
  2. Rada działa na podstawie ustawy o systemie oświaty, statutu szkoły i niniejszego regulaminu.
  3. Zadaniem Rady jest pobudzanie i organizowanie form aktywności rodziców na rzecz wspomagania realizacji celów i zadań przedszkola.
  4. Celem Rady jest partnerskie współdziałanie z Radą Pedagogiczną oraz z odpowiednimi władzami, instytucjami, placówkami itp. na rzecz efektywnego, zintegrowanego procesu edukacyjno – wychowawczo – opiekuńczego.

 

§ 2

  1. Rada liczy co najmniej 7 osób.
  2. Kadencja Rady trwa jedenrok.
  3. Jeśli w czasie kadencji ze składu Rady ubędzie któryś z jej członków, dopuszcza się wśród rodziców danego oddziału zorganizowanie wyborów uzupełniających skład Rady.
  4. Decyzję o przeprowadzeniu wyborów uzupełniających podejmuje Rada w głosowaniu jawnym.

 

§ 3

Rada może tworzyć komisje i zespoły zadaniowe o charakterze opiniująco – doradczym.

 

Wybory do Rady

 

§ 4

  1. Wybory do Rady przeprowadzane są corocznie, we wrześniu, na pierwszym zebraniu rodziców każdego oddziału.
  2. Rodzice dzieci danego oddziału, zgromadzeni na zebraniu, wybierają spośród siebie Radę Oddziałową.
  3. Rada Oddziałowa powinna liczyć nie mniej niż 3 osoby. O liczebności Rady Oddziałowej decydują rodzice dzieci danego oddziału.
  4. Do udziału w wyborach uprawnieni są rodzice lub opiekunowie dzieci danego oddziału. Jednego wychowanka może reprezentować w wyborach tylko jeden rodzic/opiekun prawny.

 

§ 5

  1. Wybory Rad Oddziałowych przeprowadza Komisja Skrutacyjna wybrana w głosowaniu jawnym spośród uczestników zebrania.
  2. Do komisji nie mogą wchodzić osoby kandydujące do Rady Oddziałowej.

 

§ 6

Wybory Rad Oddziałowych odbywają się w głosowaniu tajnym na zasadach ustalonych przez rodziców uczestniczących w zebraniu.

§ 7

  1. Rada Oddziałowa wybiera spośród siebie przedstawiciela do Rady Rodziców.
  2. Przedstawiciela Rady Oddziałowej do Rady Rodziców może też wybierać ogół rodziców uczestniczących w zebraniu, w głosowaniu tajnym, spośród wybranych członków Rady Oddziałowej.

§ 8

  1. Obwieszczenie wyników wyborów, podanie do wiadomości składu Rady i zwołanie pierwszego posiedzenia Rady należy do obowiązków dyrektora przedszkola.
  2. Pierwsze posiedzenie Rady powinno odbyć się nie później niż 14 dni od terminu wyborów.

Władze Rady

 

§ 9

  1. Rada wybiera ze swojego grona przewodniczącego Rady, zastępcę przewodniczącego, sekretarza i skarbnika.
  2. Osoby te tworzą Prezydium Rady Rodziców.
  3. Jeśli w czasie kadencji członek  Prezydium Rady zrezygnuje ze swojej funkcji spośród członków rady dokonywane są wybory uzupełniające skład Prezydium Rady.

§ 10

  1. Przewodniczący Rady organizuje prace Rady, zwołuje i prowadzi posiedzenia Rady, reprezentuje Radę na zewnątrz.
  2. Zastępca przewodniczącego Rady przejmuje obowiązki przewodniczącego w czasie jego nieobecności.
  3. Sekretarz Rady odpowiada za dokumentację Rady i protokołowanie jej posiedzeń.
  4. Skarbnik Rady odpowiada za prawidłową gospodarkę funduszem gromadzonym przez Radę.

 

Posiedzenia Rady Rodziców

 

§ 11

  1. Posiedzenia Rady Rodziców odbywają się w terminach ustalonych w rocznym harmonogramie, nie rzadziej niż raz na 3 miesiące.
  2. Poza terminami ustalonymi w harmonogramie, posiedzenia Rady zwołuje przewodniczący,
  3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach przewodniczący może zwołać posiedzenie Rady w trybie pilnym, bez zachowania 7 - dniowego terminu.
  4. Posiedzenia Rady mogą być również zwoływane w każdym czasie, z inicjatywy 1/3 składu Rady oraz na wniosek dyrektora, rady pedagogicznej.

 

§ 12

  1. Przygotowanie programu posiedzenia Rady Rodziców jest obowiązkiem przewodniczącego.
  2. Na 7 dni przed posiedzeniem Członkowie Rady otrzymują projekt porządku obrad.
  3. Posiedzenia Rady prowadzone są przez przewodniczącego.
  4. W posiedzeniach Rady może brać udział - z głosem doradczym – dyrektor szkoły lub inne osoby zaproszone przez przewodniczącego - za zgodą lub na wniosek Rady.
  5. Posiedzenia Rady są ważne, o ile obecna jest co najmniej połowa członków Rady.

 

§ 13

  1. Posiedzenia Rady są protokołowane.
  2. Protokoły posiedzeń Rady są przyjmowane przez Radę w drodze głosowania na następnym posiedzeniu Rady.

 

Podejmowanie uchwał

 

§ 14

  1. Uchwały Rady podejmowane są zwykłą większością głosów, w głosowaniu jawnym.
  2. W sprawach personalnych, a także na formalny wniosek członków Rady głosowanie odbywa się w trybie tajnym.
  3. W uzasadnionych przypadkach prezydium Rady ma prawo podejmowania uchwał w imieniu Rady Rodziców.

 

§ 15

Uchwały Rady numerowane są w sposób ciągły w danym roku szkolnym.

 

§ 16

Opinie Rady wydawane są w takim samym trybie jak uchwały.

 

Prawa i obowiązki członków Rady

 

§ 17

  1. Członkowie Rady mają prawo:
  • dostępu do wszystkich informacji i dokumentów związanych z organizacją i przebiegiem procesu dydaktyczno – wychowawczo - opiekuńczego, poza informacjami i dokumentami uznanymi za poufne lub dotyczącymi spraw personalnych,
  • wypowiadania swoich opinii we wszystkich sprawach przedszkola,
  • głosowania na równych prawach, we wszystkich decyzjach podejmowanych przez Radę.
  1. Członkowie Rady mają obowiązek aktywnego uczestniczenia w posiedzeniach i pracach  Rady.

 

 

Fundusze Rady Rodziców

 

§ 18

Rada może gromadzić fundusze przeznaczone na działalność statutową przedszkola.

 

§ 19

Rada corocznie ustala szczegółowe zasady wydatkowania funduszu w planie finansowym wydatków.

  1. Wydatkowanie środków pochodzących ze składek Rodziców odbywa się następująco:

a)      uroczystości przedszkolne

b)      imprezy integracyjne

c)      wycieczki

d)      bieżące potrzeby przedszkola (pomoce dydaktyczne, zabawki, dokonywanie drobnych napraw - renowacja lub zakup różnego typu sprzętu m.in. audiowizualnego)

  1. Wydatkowanie środków pochodzących z innych źródeł

a)      zakup zabawek do poszczególnych oddziałów

b)      uzupełnianie sprzętu ogrodowego, mebli

c)      zakup/, sprzętu audiowizualnego, wzbogacanie płytoteki

wszystkie wydatki powinny być potwierdzone paragonem lub fakturą.

§ 20

Wnioski o środki z funduszu Rady Rodziców mogą składać:

  • Dyrektor
  • Rada Pedagogiczna

 

§ 21

1. Rada Rodziców ma wydzielone konto bankowe.

2. Rada dysponuje zgromadzonymi na koncie środkami poprzez upoważnione osoby: przewodniczącego lub skarbnika.

 

§ 22

Dokumenty finansowe przed zaksięgowaniem zatwierdza skarbnik Rady Rodziców.

 

§ 23

Rada Rodziców posługuje się pieczątką:

 

RADA RODZICÓW

Przedszkola Samorządowego

w Konstantynowie

 

§ 24

 

Regulamin wchodzi w życie z dniem uchwalenia.

 

 

 

 

………………………………………….….….                                                                                ……………………………………

Miejscowość, data                                                                                                                                     Podpis

                                                                                                                                          Przewodniczącego Rady Rodziców